Recensie: Het monster van Parijs
Gebruikerswaardering: / 7
LaagsteHoogste 
Geschreven door Sterre van der Hee   
woensdag 20 juni 2012 10:47


Het lijkt een filmformule die succes garandeert: de ´monster movie´. Talloze malen worden films als King Kong en Godzilla ver- en herfilmd en het grote publiek lijkt er geen genoeg van te krijgen. Bijzonder, want vaak worden ze gekenmerkt door eenzelfde plot, met een grote stad, grootmoedige helden en een angstaanjagend monster in de hoofdrollen. Ook in Het monster van Parijs/Un Monstre à Paris (Bergeron, 2011) vinden we die drie elementen terug, maar ditmaal gegoten in een Frans animatiejasje met een komisch accent. Het werkt verfrissend.




Parijs onder water
Regisseur Bergeron neemt ons mee naar het Parijs van 1910, juist wanneer de Seine buiten zijn oevers getreden is en delen van de stad onder water heeft gezet. Hier leiden zangeres Lucille, uitvinder Raoul en filmoperateur Emile hun kalme leventjes te midden van Franse kruidenierswinkeltjes en chique theaters. Wanneer Raoul en Emile per ongeluk een vlo in een monster transformeren, sijpelt al die rustiek weg in een hectische monsterjacht door overstroomd Parijs. Echt sidderen en beven is er niet bij – ook het jongste bezoekertje mag immers mee naar de bioscoop – maar in ruil daarvoor brengt Bergeron ons een welkom spektakel van kleur en vormgeving. Waar de 3D-effecten in veel projecten te pas en te onpas worden ingezet, geven ze in Het monster van Parijs wel degelijk een extra dimensie aan verrassende camerahoeken en point-of-view shots. Gelukkig maar, want daardoor hoeft de kijker niets te missen van de vele details die de makers in de film hebben geïntegreerd: op iedere straathoek hangen wel Franse aanplakbiljetten en prachtig uitgewerkte posters van theatervoorstellingen, afgezet tegen een achtergrond van een onder water gelopen Sacre Coeur en Eiffeltoren.



Knipoogjes
Met nummers die oorspronkelijk zijn gezongen door Vanessa Paradis is de film niet alleen een lust voor het oog, maar ook voor het oor. Het monster van Parijs mag dan (door o.a. Birgit Schuurman, Coen Swijnenberg en Sander Lantinga) in het Nederlands zijn ingesproken; enkele nummers zijn in hun Franstalige waarde gelaten, zoals het nummer La Seine, waarin Lucille een ode brengt aan deze Franse rivier. Tussen de Nederlandse liedjes fungeert het als een kleine knipoog naar de Franse oorsprong van de film. Een andere pastiche-achtige verwijzing is die naar het monster-genre; zo wordt de bekende King Kong-scène nagespeeld op de Eiffeltoren en klinkt ook het monster-uit-een-laboratorium-plot vast menig filmliefhebber bekend in de oren. In Het monster van Parijs wordt dit echter op de hak genomen en overgoten met een droogkomisch sausje van la musique, les amis et l’amour. Eén ding is duidelijk: Godzilla en King Kong mogen de volgende keer thuisblijven. Wij pakken liever die tijdmachine, samen met Lucille, Raoul en Emile. À Paris.

Het monster van Parijs draait vanaf 20 juni 2012 in de bioscoop