Recensie: Haar naam was Sarah
Gebruikerswaardering: / 18
LaagsteHoogste 
Geschreven door Stephanie Koenen   
dinsdag 26 oktober 2010 20:52



Het is 16 juli 1942, Parijs. Sarah en haar broertje Michel ravotten in hun slaapkamertje. Plotseling wordt hun plezier ruw verstoord door hard gebons op de voordeur. Een razzia, paniek. In de kast is hij veilig, denkt Sarah. Ze sluit hem op en bewaart de sleutel goed om Michel later te bevrijden. Maar later is te laat.


Haar naam was Sarah vertelt over een gebeurtenis die Frankrijk lange tijd wilde vergeten. 13.000 Joden werden op die bewuste dag in juli ‘42 uit hun huizen gehaald en in het stadion Vélodrome d’Hiver ondergebracht. Urenlang, dagenlang verbleven ze daar met amper eten en drinken, geen verzorging en grote angst. Omwonenden herinneren zich na zeventig jaar nog steeds de onmenselijke stank. Vanuit het stadion werden de duizenden Joden naar de kampen vervoerd, zo ook Sarah en haar ouders. Vrijwel niemand overleefde het drama. Bizar aan dit alles: niet de Duitsers waren verantwoordelijk, maar de Fransen zelf.

Eerbetoon
Voor de regisseur met Joodse voorouders kwam het verhaal van het gelijknamige boek van Tatiana de Rosnay dichtbij. Zijn opa overleed kort nadat hij in een kamp gevangen werd genomen. Haar naam was Sarah betekent voor regisseur Gilles Paquet ­Brenner een ode aan zijn grootvader en hij geeft dat weer in het karakter van de violist die in zijn ring gif bij zich draagt. Niemand legt hem op wanneer hij moet sterven. Dat het verhaal dicht bij de regisseur staat, is duidelijk. De emoties spatten van het witte doek, net als de tranen van de kijkers.

Heden en verleden
De film verweeft twee verhaallijnen. Die van Sarah, die in ´42 met haar ouders in het Vél d’Hiver terechtkomt, naar een kamp wordt vervoerd en daaruit ontsnapt om haar broertje te bevrijden. Deze dramatiek wordt afgewisseld met het hedendaagse verhaal van de Amerikaans Franse journaliste Julia Jarmond, die steeds meer te weten komt over Sarah en wat haar schoonouders met haar te maken hebben. De zoektocht van Julia naar Sarah komt steeds dichter bij de vlucht van Sarah naar vrijheid.

Intense beleving
De film verweeft de twee verhalen meer dan het boek dat doet. Jammer hieraan is het feit dat de scènes elkaar vooral in het begin van de film erg snel opvolgen. Het hedendaagse gaat traag, terwijl het verleden hysterisch, zwaar en paniekerig verloopt. Het verhaal van Julia remt Sarah’s verhaal daardoor behoorlijk en laat de kijker beduusd en met nog natte wangen achter. Prettig aan deze scèneopvolging is het feit dat Sarah langer bij je blijft dan in het boek. Bijna tot het eind van de film volg en beleef je haar ervaringen en emoties intens.



Leven met de dood

De verfilming van Haar naam was Sarah is een prachtig verhaal over gewone mensen. Mensen die ineens een held worden, zoals de Dufaures die Sarah na haar ontsnapping onderdak bieden en later opvoeden. Ook vertelt het over mensen die schuldig lijken zoals de Tezacs, de schoonouders van Julia Jarmond, die jarenlang hebben gezwegen over de historie van hun appartement. Haar naam was Sarah vertelt vooral over de levenden die moeten leren leven met de doden, zoals Sarah die gekweld wordt door een schuldgevoel dat te groot voor haar is.

Haar naam was Sarah is vanaf donderdag 28 oktober te zien in de bioscoop.

 

Reacties 

 
#2 corry 21-11-2010 16:42
Het boek gelezen en de film gezien. Ik deel je mening Stephanie zolas jij de film omschreven hebt. Wel een mooie film.
 
 
+1 #1 sebas 04-11-2010 00:16
Ben benieuwd naar de film. Leuk stukje Steef!